Kleur bekennen recensie uit Nederlands Tijdschrift voor Coaching

Zomaar een paar situaties die in elke organisatie kunnen voorkomen: Medewerk(st)ers zonder kinderen worden vaker ingezet voor een avonddienst. Twee Indonesische medewerkers noemen elkaar steeds Pinda. Een blonde medewerkster krijgt alle nieuwe domme blondjes moppen te horen. Een medewerk(st)er die op dieet is, vindt regelmatig plaatjes van dikke mensen op zijn/haar bureau. Iedereen heeft er een mening over, maar hoe maak je die nu bespreekbaar? Met Kleur bekennen leren de deelnemers elkaar op een eenvoudige, speelse wijze beter kennen en leren ze meer over de manier waarop zij zelf en hun collega’s omgaan met diverse situaties. Aan de hand van 110 kaartjes met situatiebeschrijvingen discussiëren de spelers over gewenst en ongewenst gedrag in hun organisatie. Er zijn kaartjes over pesten en treiteren, seksuele intimidatie, racisme en algemene vragen. Kleur bekennen kan worden gebruikt in bijvoorbeeld werkoverleg, bezinnings-, kennismakings- of trainingssituaties.


Het instrument Kleur bekennen wordt geleverd in een langwerpig kartonnen box en telt 106 zogenaamde situatiekaartjes, 4 blanco kaarten, 20 rood/groene kaarten en de bijgeleverde spelregels. Uitgangspunt van dit spel is om gewenst dan wel ongewenst gedrag in organisaties of op de werkvloer aan de orde te stellen. Bij uitstek een instrument dus wat je in trainings- of coachingssituaties in kunt zetten, maar ook tijdens een werkoverleg kan een van de gesuggereerde spelvormen wel eens heel goed aansluiten bij wat er speelt in het team of bedrijf. Door het inzetten van dit hulpmiddel kunnen op een laagdrempelige wijze waarden en normen en daarmee samenhangend gedrag naar voren gebracht en ter discussie gesteld worden en dit kan wel zo verfrissend zijn. Zeker op momenten waar het rechtstreeks benoemen ervan scherper over kan komen dan aanvankelijk bedoeld. De situaties die op de kaartjes beschreven staan zijn opgedeeld in vier categorieën. Iedere categorie kent zijn eigen, toepasselijke kleurstelling. Zo zijn de kaartjes die verwijzen naar racisme zwart-wit, verwijzen de blauwe kaartjes naar pesten en treiteren, de paarse naar seksuele intimidatie en de gele naar algemene situaties. Voorbeelden in de categorie pesten en treiteren zijn bijvoorbeeld: als een bepaalde medewerkster te laat komt wordt er gesuggereerd dat het door het drankgebruik komt. En; bij het halen van koffie of thee wordt er voor één collega niet gehaald. Door middel van het gebruik van de kaarten die rood aan de ene en groen aan de andere zijde zijn, kan worden aangegeven of in een bepaalde context de situatie al dan niet acceptabel gevonden wordt. Een startpunt voor discussie. In een groep heeft het naar voren brengen van een mening door het laten zien van de rode of groene zijde van de kaarten als voordeel dat iedereen zijn mening geeft en in de meeste gevallen medestanders gezien worden waardoor mensen eerder geneigd zijn hun mening ook hardop toe te lichten. In het eenvoudige en beknopte boekje worden naast vier spelvormen ook tips voor de discussie die vervolgens op gang zal komen aan de orde gesteld. Wel zo belangrijk om ook dit onderdeel in goede banen te leiden. Tips die je in deze checklist vindt vertellen je bijvoorbeeld altijd een keuze te maken, dus met de rood/groen kaarten te laten zien of je een situatie acceptabel vindt of niet, maar ook dat iedereen aan het woord dient te komen en dat overeenstemming niet het doel is. Doel is om je bewust te worden van je eigen gedrag met als resultaat allemaal winnaars aan het eind van een spel. (Audrey de Jong – zelfstandig trainer en counsellor)
(Geplaatst op 18-10-09)